Belgique: avons-nous encore la liberté de parole lorsque nous parlons de l’euthanasie? Broeder Réné Stockman: Mogen we nog spreken?

Publié le par cb

Geplaatst door Theo Borgermans op vrijdag 28 maart 2008 om 06:25u (Bron: RKnieuws.net)

BRUSSEL (RKnieuws.net) - "De verhitte discussies van de laatste dagen naar aanleiding van de euthanasie van Hugo Claus en de verwijtende taal die daarbij gebruikt wordt doet ons de vraag stellen of er alsnog een sereen overleg mogelijk is. Het heeft meer weg van een duel waarin het recht door de sterkste wordt opgeëist, en dat in een debat over leven en dood". Dat stelt broeder René Stockman, generale overste van de Broeders van Liefde, vandaag/vrijdag.

"De voorwaarde om tot een debat te komen zal erin moeten liggen dat we a priori erkennen en aanvaarden dat er een aantal fundamentele verschillen zijn die niet zomaar in een consensusmodel kunnen worden gevat. En het feit dat men van mening verschilt over deze fundamentele aangelegenheden, zou geen aanleiding mogen geven tot scheldpartijen of pogingen om elkaar het zwijgen op te leggen. Misschien moeten we voorafgaand eens proberen te luisteren naar elkaar om te ontdekken op welk niveau deze fundamentele verschillen zich bevinden en op welke punten dan toch tot een vergelijk kan worden gekomen", aldus broeder Stockman.

"Het start met de visie op het leven, met de overtuiging of er al dan niet een leven is na de dood. Dit heeft een zeer grote weerslag op de wijze dat men het eigen leven nu ervaart, dat men het lijden daarin een plaats probeert te geven en dat men met het lijden omgaat. Niemand verlangt lijden, aftakeling, onvolmaakt leven, maar deze realiteit heeft men niet in handen. Men moet het ondergaan, men kan het proberen te milderen en te verzachten, maar eraan ontsnappen kan niemand. Voor iemand die alleen in dit leven gelooft is lijden en aftakeling negatief en zinloos en de grote verstoorder van het leven zelf; voor iemand die gelooft in een leven na de dood kan het perspectief op een beter leven na de dood het absoluut negatieve van het lijden en de aftakeling milderen en aan het lijden zelfs een zin geven", stelt de broeder.

"Ook de visie die men heeft op de mens is een belangrijk en mijn inziens een fundamenteel verschilpunt. Wanneer men een individualistische mensvisie hanteert en de persoonlijke vrijheid op een absolute wijze invult, stelt men dat men alleen aan zichzelf verantwoording moet afleggen voor de daden die men stelt. Als men daarentegen een personalistische mensvisie hanteert, ziet men de mens als een persoon geplaatst in een sociale context en tegelijk verantwoordelijk voor en gedragen door die gemeenschap. Dit zal een andere invulling geven aan het concept vrijheid en de absolute vrijheid relativeren tot een geëngageerde vrijheid, waarbij iedere daad ook een sociale repercussie heeft", zegt hij verder.

"Met de visie van de mens gaat het in het debat veelal over de invulling die men wil geven aan het begrip "kwaliteit" van het leven. Wanneer men deze kwaliteit afhankelijk stelt van de menselijke capaciteiten op verstandelijk, fysisch, psychologisch en/of sociaal vlak, de nuttigheid die iemand nog heeft in de maatschappij of het genot dat hij of zij nog kan hebben in dit leven, zal men een andere gradatie geven aan de waarde van het leven dan wanneer men een ruimere invulling geeft aan kwaliteit en deze aan het leven als dusdanig koppelt. Laat men met andere woorden de waarde van het leven afhangen van de afzonderlijke ingrediënten die de kwaliteit bepalen, of geeft men nog waarde aan het leven op zich, ook als deze ingrediënten gedeeltelijk of geheel afwezig zijn?"

"De grote levensfilosofieën zullen aan deze visies een eigen invulling geven. Het is normaal dat wanneer in een gemeenschap verschillende levensfilosofieën aanwezig zijn, verschillende visies naast elkaar komen te staan. Er moet ruimte gegeven worden aan deze verschillende visies om zich te uiten. Het is ook normaal dat zij verlangen hun visie kenbaar te maken, argumenten aan te brengen om hun visie te staven en in dialoog te treden. Een overheid moet erover waken dat deze visies kunnen geuit worden en men moet er ook naar luisteren. Consensus kan hier niet de doelstelling zijn, en er kan niet vanuit een consensusmodel vertrokken worden. Zo hebben de vrijzinnigen even veel recht om te spreken als de katholieken, om deze twee grote levensfilosofieën te noemen. Het gaat niet op dat omwille van een vroeger sociologisch overwicht één van deze levensfilosofieën nu moet zwijgen, of dat één nu moet denken de waarheid in pacht te hebben. Wanneer men overtuigd is van een waarheid, mag men die toch aanbieden aan de ander, met argumenten omkleden, zonder deze te willen opdringen of zonder agressief te worden wanneer de andere deze waarheid naast zich neerlegt", aldus broeder Stockman.

"Iedere burger heeft recht op leven, en een gemeenschap moet zorgen dat dit leven gerespecteerd, beschermd, ondersteund en bevorderd wordt. Ik denk dat niemand dit zal ontkennen. Een gemeenschap moet proberen te komen tot een zeer algemene en ruime visie op het leven dat door deze burgers kan onderschreven worden en waarin deze burgers kunnen zeggen: ja, dat is de gemeenschap waarin ik mij thuis kan voelen, waarin ik mij veilig voel. Misschien moet geprobeerd worden eerst deze dialoog te voeren vooraleer men overgaat tot het verder bepalen hoe men dan dit leven wil invullen vanuit de verschillende levensfilosofieën, wat de wederzijdse rechten en plichten zijn, wat de zorg is die men als gemeenschap wil ontwikkelen om dit leven te garanderen, te beschermen, hoe men wettelijk omgaat met het begin en einde van dit leven.. Het is een dialoog die een ruimer platform vraagt dan een regering, een parlement, een minderheid of een meerderheid. Het is een dialoog die ons allen aangaat", zo besluit broeder Stockman. (tb)

 

Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :

Commenter cet article