Belgïe: uitbreiding van euthanasie voor wilsonbekwamen?

Publié le

Na Chantal Sébire is ook Frankrijk in de ban van het euthanasiedebat. Zeven gerenommeerde gezondheidsorganisaties stelden meteen en ondubbelzinnig dat „de dood op geen enkele manier onder de bevoegdheid van de arts valt en dat wij, gezondheidswerkers, deze rol niet ons zullen nemen. Dat zou botsen met de waarden van onze fundamentele taak, die wel degelijk is mensen te verzorgen en wel tot het einde van hun leven”. Ook bij ons kantten artsen zich destijds bij monde van de Orde van Geneesheren tegen de legalisering van euthanasie. Hun protest werd snel terzijde geschoven. Zo werd een politiek spel gespeeld met als inzet het hoogste goed van de mens, het leven zelf. Totnogtoe verbiedt de Belgische wetgever euthanasie voor dementiepatiënten. Nochtans bleef een geval dat onlangs veel persbelangstelling kreeg, zonder juridisch gevolg. Meer zelfs, de keuze van de patiënt werd geprezen, zelfs door hoge gezagsdragers. Welke boodschap geeft men hiermee aan andere dementerenden, hun familieleden en verzorgenden, die met veel liefde zorgen voor de best mogelijke levenskwaliteit? Zeven zelfdodingen per dag in Vlaanderen, zeven keer zeven treurende nabestaanden. Elke dag. Het Centrum ter Preventie van Zelfmoord zit met de handen in het haar en lijkt steeds meer op een roepende in de woestijn. Waartoe dienen immers dure campagnes ter voorkoming van zelfmoord, wanneer tegelijk een klimaat wordt geschapen waarin ieder maar voor zichzelf beslist wanneer zijn leven niet meer de moeite is? Niet enkel de individuele vrijheid staat onder druk bij euthanasie, ook de vrijheid van anderen wordt aangetast. Met iedere euthanasie verschrompelt het draagvlak voor mensen die wel hun natuurlijke dood willen afwachten. De zelfbeschikking van de ene mens beknot zo de vrije keuze van de andere. En wat te denken van de gewetensvrijheid van het medisch personeel dat de fatale injectie moet toedienen? Toen de toenmalige paars-groene regering in 2002 euthanasie uit ons strafrecht haalde, werd de waarschuwing weggelachen dat de samenleving zich hiermee op een hellend vlak begaf.

Uitbreiding van euthanasie voor wilsonbekwamen?

Slechts doemdenkers haalden dit ‘argument uit het ongerijmde’ aan. Nauwelijks zes jaar

later woedt het debat over euthanasie voor dementerenden en zieke baby’s in alle ernst. Straks hebben we dus een samenleving zonder mensen met het syndroom van Down. Een verbetering? Doemdenkerij? In het euthanasiedebat is ‘zelfbeschikking’ het codewoord. Ieder heeft het recht zijn eigen levenseinde te regisseren. Maar hoe vrij vraagt iemand om euthanasie?

Welke keuzevrijheid heeft een bejaarde met een klein pensioentje, als ze naar een rvt verhuist en een beroep moet doen op haar kinderen om de zorgen te betalen? Welke keuzevrijheid heeft een zieke die niet over alle mogelijke medische informatie beschikt om zijn toekomstige levenskwaliteit goed in te schatten? Dossier Euthanasie Kerknet 20080428

 

Commenter cet article